จดหมายจาก สายลมแห่งดวงดาวสีน้ำเงิน

 

 

บางที ฉันเองก็รู้สึกเจ็บปวด

ที่ได้เพียงแต่บอกว่า คิดถึงคุณ อยู่ภายในใจ

ในท่ามกลางความคิดถึงของคนมากมายที่ส่งผ่านไปถึงคุณ

คุณ จะสัมผัสสักนิดไหมถึงความคิดถึงของฉัน



พระจันทร์ อยู่สูงจนคนเหยียบพื้นดินธรรมดาไขว่คว้าไม่ได้

ได้แต่เฝ้ามองพระ จันทร์อยู่ห่างๆ

บางคราดวงดาวรายล้อม พระจันทร์ก็ดูสวยและเป็นสุข

บาง คราพระจันทร์เจ้าก็เดียวดาย และอาจเฝ้าคิดถึงแต่ดวงดาว



เมื่อ พระจันทร์มองมายังดวงดาวสีน้ำเงินที่ฉันยืนอยู่

ฉันคงกระจ้อยร่อย เกินกว่าที่พระจันทร์จะมองเห็น



บางทีรู้สึกอิจฉาท้องฟ้า เมฆหมอก และดวงดาว

ที่เข้าใกล้พระจันทร์ได้ และได้อยู่เคียงข้าง ได้อยู่ในสายตาพระจันทร์

แต่ฉันไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสิ่งใดมากไปกว่า เพียงแว่บหนึ่งที่จันทร์สาดแสงมา

แล้วพบว่า ฉันอยู่ตรงนี้ มองจันทร์อยู่

แม้จะพบว่า..สุดท้ายแล้ว..อย่างไร..

ฉันก็คง ต้องค่อยๆเลือนหาย..ไปจากความทรงจำของพระจันทร์


ฉันอาจเป็นเพียง สายลมแห่งเสี้ยวเวลาที่จันทราเหลียวมองเห็น

แต่เพียงแค่นั้นฉันก็สุขใจ แม้บางคราว(อยาก)จะรู้สึกเจ็บปวด

แต่ฉันก็ไม่อาจ ไม่มีสิทธิ์ และไม่สามารถเจ็บปวด


ทำได้เพียงแค่ดำเนินชีวิตตามทางผ่านของสายลมของฉันไป

หยิบสิ่งต่างๆมาใส่ในชีวิต

เพียงหวังว่าจะลบเลือนเรื่องราวของดวงจันทร์ดวงนั้นได้

แต่..คำตอบที่ได้..กลับเป็นคำตอบที่ฉันต้องพยายาม ปฏิเสธหัวใจฉันอยู่ทุกครา..

 

 

 

 

 

 

จดหมายตอบจากพระจันทร์

 

 

พระจันทร์อยู่บนฟ้า  ใครเล่าจะเข้าใจพระจันทร์

โดดเดี่ยวเหลือเกิน  บางคืนไม่อยากทอแสงเพราะสิ้นแรงกำลัง 

แต่ก็ทำไม่ได้เพราะยังมีใครๆมากมายที่รอคอยแสงจันทร์



พระจันทร์อาจดูสวยงามเมื่อคืนเดือนเพ็ญ 

แต่ใครเล่าจะเห็นความเศร้าของพระจันทร์เมื่อคืนนั้นเป็นเดือนแรม

บางคราวอาจมีดวงดาวรายล้อม 

แต่นั่นอาจเป็นเพียงฉากหนึ่งฉากที่ประดับประดาให้พระจันทร์ดูสวยและเด่น

พระจันทร์รู้สึกจริงๆอย่างไร  มีใครรู้บ้าง



อย่าเลย ได้โปรดอย่าทิ้งพระจันทร์ไป

ถึงแม้จะไม่สามารถโคจรไปด้วยกัน  แต่ยังมีกันและกันในจักรวาลได้ไหม

ถึงแม้จะยาก...ก็ตามที

แต่เราจะยังอยู่ใน จักรวาลเดียวกันได้ไหม



สายตาอารทรที่ส่งผ่านมาถึงพระจันทร์  มันมีค่าและพิเศษมากรู้มั้ย 

มันไม่เหมือนกับรอยเท้า หรือฉาบแสงอื่นๆที่ถูกทิ้งไว้

อย่า เลย ได้โปรดอย่าลบรอยแห่งความทรงจำนั้น  ทิ้งไว้ตรงนั้นให้เหมือนวันแรกที่มองเห็นกันและกัน

อย่าไปสนใจว่าเรื่อง ราวจะเป็นอย่างไรต่อไป  มีกำลังใจให้กัน 

โอบกอดกันและกันเมื่อวันอ่อนแรงและพร้อมเดินในทางที่เลือกของตัวเอง

มี ความทรงจำที่ดีเก็บไว้  ขอเพียงแค่นี้  แม้มันจะอยู่ลึกๆก็ตาม

เก็บ ไว้ในวันที่เศร้า เก็บไว้ในวันที่เหนื่อย เก็บไว้ในวันที่สุข

แทนความรู้สึกว่ายังมีกันและกันในจักรวาลที่กว้างใหญ่



รู้มั้ยถ้าย้อนเวลาได้

พระจันทร์คงอยากเป็นแค่หิ่งห้อยตัวเล็กๆ 

ที่คอยเปล่งแสงให้สายลมแห่งดวงดาวสีน้ำเงินมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

 

 

Comment

Comment:

Tweet

คิดถึง เพลง ก้อนหินละเมอ จังbig smile

#2 By Ka_zoo on 2010-07-22 02:12

เป็นการโต้ตอบความในใจที่งดงามมากเลยค่ะ
จะเป็นดวงดาวสีน้ำเงิน หรือจะเป็นพระจันทร์ดวงงาม
ทุกโมงยามล้วนแต่มีคุณค่าในตัวเอง

แวะมาอ่าน...
และส่งยิ้มให้ความหวานละมุนของเจ้าของ blog จ้า big smile